Proponujemy zacząć na La Rambla, gdzie stoi rezydencja, którą Antonio Gaudi zbudował w latach 1885–90 specjalnie dla swojego patrona i przyjaciela Eusebiego Güella.

Jeśli masz przed oczami słynną Casa Mila albo Casa Batllo, w Pałacu Güell trudno od razu rozpoznać rękę Gaudiego. Ale wystarczy odejść kawałek i spojrzeć w górę – na dachu zobaczysz kominy ukryte pod postacią kolorowych wieżyczek i wszystko stanie się jasne – to bez wątpienia Gaudi. Pałac Güell był po prostu jednym z jego najwcześniejszych dzieł, z czasu, gdy architekt dopiero kształtował swój charakterystyczny styl.

Główna fasada rezydencji wygląda naprawdę po królewsku i wyraźnie przywodzi na myśl weneckie pałace. Dwa wielkie łuki z delikatnymi kutymi kratami służyły jako bramy dla konnych powozów. Goście wysiadali już wewnątrz budynku, a potem wchodzili na górę pięknymi schodami.

Wśród kutych wzorów zdobiących łuki można nawet dostrzec inicjały patrona: „E” i „G”. Pośrodku stoi dwumetrowa żelazna latarnia ozdobiona pasiastym herbem Katalonii i zwieńczona kutym hełmem, na którym siedzi orzeł z rozpostartymi skrzydłami. Tym symbolem Gaudi podkreślił swój patriotyzm, bo dorastał w regionie, który w tamtym czasie desperacko próbował bronić swojej niezależności od Hiszpanii. Prawdę mówiąc, od tamtej pory niewiele się zmieniło – strajki na ulicach Barcelony wciąż są tu częstym widokiem ;)

Jeszcze jedna wskazówka: mamy też audioprzewodnik po jednej z najpopularniejszych miejskich promenad – La Rambla. Opowie ci znacznie więcej o Pałacu Güell i wielu innych atrakcjach, w tym o średniowiecznym targu Boqueria, gmachu opery Liceu, jednej z najlepszych na świecie, monumentalnym pomniku Krzysztofa Kolumba i nie tylko. Pobierz audioprzewodnik po Barcelonie w aplikacji mobilnej Ever.Travel.

Flickr, blythe me, blythe me not

A teraz podnosimy poprzeczkę ;) Idź La Rambla do Plaça de Catalunya, a potem dalej Carrer de Casp. Tam znajdziesz kolejne, mniej efektowne dzieło Antonio Gaudiego w Barcelonie – choć w 1900 roku zostało uznane za najlepszy budynek miasta.

Architekt był już wtedy sławny i zbudował ten dom dla wdowy po zmarłym przemysłowcu Pere Calvecie. Wraz z synami chciała mieć dom, w którym parter będzie przeznaczony na sklepy lub biura, drugie piętro dla rodziny, a wyższe kondygnacje będą wynajmowane lokatorom.

I dokładnie tak się stało: architekt uwzględnił wszystkie ich życzenia, zwracając szczególną uwagę na reprezentacyjne piętro, na którym mieszkała rodzina Calvetów. Gaudi osobiście zaprojektował wzory podłóg, sufitów, a nawet tapet. Stworzył też meble idealnie dopasowane do wnętrza. Dziś są przechowywane w muzeum w Park Guell.

W fasadzie Antonio Gaudi wykorzystał elementy barokowe, które testował już wcześniej, a także motywy roślinne i rozmaite symboliczne detale. Na przykład w dekoracji wykusza na głównym piętrze można dostrzec kapelusze grzybów, nawiązujące do ulubionego hobby właścicieli, a także cyprys, którego pień opiera się o literę „C”, pierwszą literę nazwiska „Calvet”.

Najbardziej spostrzegawczy odwiedzający zauważą też róg obfitości i drzewo oliwne, niezwykłe kołatki przy drzwiach wejściowych oraz kolumny przypominające ustawione jedna na drugiej szpulki – symbol przemysłu tekstylnego, którym zajmowała się rodzina Calvetów.

lolapi.ru, Lola Pidluskaya

Z Casa Calvet skieruj się w stronę Passeig de Gràcia. Tutaj wreszcie zaczynają się zabytki, które prawdopodobnie widzieli choć raz w życiu nawet ci, którzy nigdy nie byli w Hiszpanii.

Casa Batllo jest jednym z klejnotów w architektonicznym „naszyjniku” zdobiącym żywą, nieodpartą Barcelonę. A jednak Antonio Gaudi początkowo podjął się przebudowy domu, który nie miał w sobie nic szczególnego. Całkowicie przeprojektował fasadę zewnętrzną i wewnętrzną, dodał poddasze i poziom piwniczny, odmienił wnętrza, sam zaprojektował meble i klatkę schodową, a także dokładnie przemyślał system naturalnego oświetlenia i wentylacji.

Dziś Casa Batllo uznawana jest za zabytek o znaczeniu narodowym i znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Więcej o tym niezwykłym budynku przeczytasz w osobnym artykule.

Fascynujące jest to, jak wiele niezwykłych budynków otacza Casa Batllo: między innymi Casa Amatller i Casa Lleo Morera. Razem tworzą tak zwany „Kwartał Niezgody” – niewielki zakątek, w którym obok siebie stoją budynki o uderzająco różnych stylach architektonicznych. Z drugiej strony każdy, kto spędził trochę czasu we współczesnych megamiastach takich jak Moskwa, Tokio czy Nowy Jork, wie, że takie „kwartały niezgody” pojawiają się niemal na każdym rogu =))

TravelMe, Alina Kovalevich

Zaledwie pięć minut spaceru stąd znajduje się kolejne arcydzieło Antonio Gaudiego w Barcelonie. Casa Mila jest wyjątkowa nie tylko ze względu na swój wygląd, lecz także dzięki rozwiązaniom inżynieryjnym, które były jak na swoje czasy niezwykle nowatorskie. Jak we wszystkich swoich dziełach, Gaudi przemyślał tu każdy detal: naturalną wentylację, która do dziś pozwala budynkowi obyć się bez klimatyzacji w letnie upały; ruchome ścianki wewnętrzne, dzięki którym właściciele mogą dowolnie zmieniać układ pomieszczeń; podziemną kondygnację, choć samochody były wówczas jeszcze rzadkością; oraz windy, które zainstalowano nieco później. Ten dom nie ma też w ogóle ścian nośnych – zamiast nich „czarodziej” Gaudi zastosował kolumny wspierające. A poza tym są tu niezliczone artystyczne smaczki i dekoracyjne odkrycia. Przeczytaj więcej tutaj.

photo.lolapi.ru, Lola Pidluskaya

Idąc od Casa Mila ulicą Carrer de Provença, dotrzesz do legendarnej Sagrada Familia, słusznie uznawanej za jedną z głównych atrakcji Barcelony, a zarazem za jeden z najsłynniejszych na świecie placów budowy ciągnących się przez dekady. Powstaje już od ponad 130 lat.

Pierwszy kamień położył architekt Francisco de Villar w 1882 roku, ale już rok później projekt przejął Antonio Gaudi. Słynny kataloński mistrz gruntownie przerobił pierwotny projekt, nadając mu charakterystyczny styl, którego do dziś nikt nie zdołał odtworzyć. Poświęcił tej świątyni ponad 40 lat życia, ale nigdy nie zdołał jej ukończyć. Budowa trwa do dziś i jest finansowana wyłącznie z datków charytatywnych, co zapewne tłumaczy, dlaczego zajęła tak wiele czasu. Oczywiście nie da się oddać Sagrada Familia sprawiedliwości w zaledwie kilku akapitach, dlatego polecamy przeczytać osobny artykuł o tej atrakcji.

Shutterstock

Zdecydowanie warto przeznaczyć na Park Guell osobny dzień. Jest duży, piękny i zdecydowanie nie należy do miejsc, przez które chce się tylko przebiec.

Trudno uwierzyć, że cały ten splendor miał kiedyś stać się prywatnym osiedlem mieszkaniowym. A jednak właśnie to miał na myśli kataloński patron Eusebi Guell, kiedy zaprosił do projektu swojego przyjaciela, już wtedy cenionego architekta Antonio Gaudiego.

Los chciał jednak inaczej: z powodu skalistego terenu i oddalenia od miasta kupujący nie wykazywali zainteresowania przyszłymi willami. Sprzedano tylko dwa domy. Resztę terenu wypełniły ogrody, kolumny, piękne rzeźby, portyki i wiele więcej.

Dziś jednak przybywają tu tysiące podróżników, by na własne oczy zobaczyć słynną wijącą się ławkę, salamandrę oraz dwa urzekające domki przy wejściu do parku, stworzone przez niezwykłego mistrza Antonio Gaudiego. Przeczytaj więcej o Park Guell…

Casa Vicens bez przesady można nazwać najbarwniejszym zabytkiem barcelońskiej dzielnicy Gracia. Kiedyś było to małe miasteczko złożone głównie z fabryk i warsztatów, ale w 1897 roku zostało włączone do katalońskiej stolicy. Ten piękny dom powstał nieco wcześniej na zamówienie jednego z najbardziej odnoszących sukcesy producentów w tej dzielnicy – Manuela Vicensa.

Przyjrzyj się uważnie projektowi budynku i spróbuj odgadnąć, czym zajmował się Señor Vicens. Dokładnie – produkował cegły i płytki ceramiczne. Właśnie dlatego dom jest tak bogato ozdobiony wszelkiego rodzaju płytkami i wyrazistą ceramiczną ornamentyką. A osobą, która stworzyła całe to piękno, był nie kto inny jak Antonio Gaudi – światowej sławy hiszpański architekt. Casa Vicens stała się jego pierwszym dużym zleceniem po ukończeniu studiów, a jednak już tutaj można wyczuć świeży i jak na swoje czasy bardzo niezwykły styl secesyjny.

Budowa Casa Vicens trwała pięć lat. W 1888 roku letnia rezydencja rodziny Vicens była wreszcie gotowa. Obok domu Gaudi zaplanował ogród, rotundę, a nawet fontannę; osobiście zaprojektował kraty bramy, balkony, okna i wystrój wnętrz.

Po przebudowie w 1925 roku ogród, fontanna i rotunda przepadły, ale zewnętrzny wygląd budynku w ogóle się nie zmienił. Dziś może go podziwiać każdy przechodzień, choć wejście do środka jest możliwe tylko raz w roku, 22 maja, w dzień św. Rity.

Na tym kończy się nasza trasa Barcelona – Antonio Gaudi. Ale miasto wciąż ma jeszcze mnóstwo do zaoferowania. Odkrywaj interaktywną mapę atrakcji, zaplanuj podróż, korzystaj z mobilnego przewodnika Ever.Travel i spraw, by twoja wyprawa była jeszcze bogatsza i bardziej niezapomniana.