Panoramio, Arick N

Cerkiew Nikitska we Włodzimierzu to wspaniały przykład XVIII-wiecznej architektury barokowej. Miejsce to od dawna uważano za święte: od XII wieku znajdował się tu najpierw monaster Kozmodiemiański, a później, od XVII wieku, cerkiew parafialna poświęcona Janowi Chrzcicielowi oraz świętym Kosmie i Damianowi. Sama Cerkiew Nikitska została wzniesiona w latach 1762-1765 przy finansowym wsparciu miejscowego kupca Siemiona Łazariewa.

Z zewnątrz świątynia zachwyca zarówno monumentalnością, jak i lekkością formy. Jej trzy kondygnacje wieńczą dwie eleganckie wieże ze spiczastymi hełmami, z których w jednej mieści się dzwonnica.

Wnętrza były niegdyś urządzone z przepychem, w bogatym stylu barokowym, z misternie rzeźbionymi ikonostasami. Niestety, żaden z tych luksusowych elementów wystroju nie przetrwał czasów radzieckich. W latach 70. w Cerkwi Nikitskiej mieściły się części Włodzimierskiej Naukowej Pracowni Restauratorskiej, a wnętrza stopniowo dostosowywano do potrzeb tej instytucji.

Warto też wiedzieć, że Cerkiew Nikitska ma swoją bliźniaczkę. W Dmitrowie zbudowano niemal identyczną świątynię – cerkiew Trójcy i Ikony Tichwińskiej – w latach 1794-1801.

poputi.su, Denis Konkov

Na ulicy Nikitskiej zobaczycie interesujący budynek łączący secesję z klasycyzmem. To szkoła realna, zbudowana we Włodzimierzu w 1908 roku według projektu słynnego architekta P. A. Winogradowa. Fasada ozdobiona jest dwiema rzeźbami A. A. Aładina przedstawiającymi dwóch rosyjskich uczonych – D. I. Mendelejewa i A. G. Stoletowa. Zadbany, trzypiętrowy budynek zwieńczony jest dwoma półkolistymi frontonami nad wejściami.

Początkowo uczniowie zdobywali tu specjalistyczne wykształcenie średnie z naciskiem na nauki przyrodnicze i matematykę, przygotowujące ich do studiów technicznych i uniwersyteckich. Po rewolucji październikowej w budynku mieściło się kilka różnych instytucji: żeńskie seminarium, Praktyczny Instytut Oświaty Publicznej, instytut nauczycielski, a podczas II wojny światowej także szpital wojskowy.

Dziś budynek należy do Włodzimierskiego Uniwersytetu Państwowego dla Nauk Humanistycznych, mieszczą się tu wydziały pedagogiki i filologii.

A tak przy okazji, jeśli przyjeżdżacie do Włodzimierza na weekend, a nie tylko na jeden dzień, Booking.com to dobre miejsce, by poszukać hotelu na noc. Trudno o wygodniejszy sposób porównywania cen, usług i opinii.

Flickr, EgorSP

To prawdopodobnie absolutnie obowiązkowy punkt każdej trasy „Co zobaczyć we Włodzimierzu w 1 dzień”. Pochodząca z XII wieku Złota Brama jest wybitnym przykładem architektury staroruskiej i była świadkiem wielu kluczowych momentów w historii miasta.

Choć brama nie zachowała się w nienaruszonym stanie, wciąż robi wrażenie swoją majestatyczną i harmonijną formą. Jej masywne wrota były kiedyś pokryte pozłacaną miedzią, która lśniła w słońcu, i właśnie stąd wzięła się nazwa bramy. W XIII wieku, podczas najazdu mongolskiego, te miedziane płyty zaginęły, a ich los do dziś pozostaje nieznany.

Początkowo Złota Brama pełniła funkcję obronną jako część miejskich fortyfikacji. Służyła również jako swego rodzaju łuk triumfalny, przez który do miasta wjeżdżali książęta włodzimiersko-suzdalscy, zwłaszcza Andriej Bogolubski, za którego panowania ją zbudowano.

Na przestrzeni wieków wygląd bramy wielokrotnie się zmieniał z powodu pożarów, wojen i wewnętrznych konfliktów. Dziś w cerkwi nadbramnej mieści się ekspozycja muzealna, gdzie można zobaczyć dużą dioramę przedstawiającą obronę Włodzimierza przed wojskami Batu-chana w 1238 roku, a także wiele innych eksponatów, w tym wyposażenie wojskowe, zbroje i broń z różnych epok.

pmvd.info

Mieszkańcy Włodzimierza często nazywają Cerkiew Trójcy Świętej Czerwonym Kościołem, ponieważ została zbudowana z czerwonej cegły. Jej budowę zaplanowano z okazji 300-lecia dynastii Romanowów i ukończono w 1916 roku.

Styl architektoniczny świątyni najlepiej określić jako pseudo-rosyjski, łączący elementy dawnej architektury ruskiej z formami bizantyjskimi. Cegły ułożono w oryginalny wzór krzyżowy, a wysokie kopuły i dzwonnica nadają dość masywnej bryle więcej lekkości.

Niestety, wystrój wnętrza świątyni nie zachował się. Ostatnie nabożeństwo odprawiono tu w 1928 roku. W okresie radzieckim cerkiew wykorzystywano do celów praktycznych, a nawet rozważano jej wyburzenie.

Od 1974 roku budynek należy do Muzeum-Rezerwatu Włodzimiersko-Suzdalskiego, które prezentuje tu zbiory kryształu, miniatur lakowych, haftu i innych wyrobów rzemiosła ludowego. Muzeum działa do dziś i warto je odwiedzić, by podziwiać prace rosyjskich mistrzów dawnych i współczesnych.

livejournal.com, vladimirdar

Muzeum Kryształu i Miniatur Lakowych należy do Muzeum-Rezerwatu Włodzimiersko-Suzdalskiego od 1974 roku. Po odrestaurowaniu słynnej Cerkwi Trójcy Świętej w latach 1971-1973 urządzono w niej sale wystawowe, aby przybliżyć odwiedzającym tradycyjne rzemiosło artystyczne. Region włodzimierski od dawna słynie z talentów, więc naprawdę warto poświęcić czas tym ekspozycjom.

Delikatne malarstwo lakowe prezentowane na wystawie zachwyca kunsztem wykonania. Od razu widać, ile pracy i natchnienia włożono w te dzieła.

Ekspozycja miniatur lakowych znajduje się na drugim piętrze, a pierwsze poświęcono kryształom. Prezentowane obiekty stworzyli mistrzowie z miasta Gus-Chrustalny. Ich wyrafinowane prace można podziwiać bez końca – ma się wrażenie, że dla nich nie ma rzeczy niemożliwych. Zobaczycie tu naczynia stołowe, pamiątki i przedmioty dekoracyjne, dodatkowo podkreślone pięknie dobranym oświetleniem grającym na powierzchniach kryształu. Wystawa obejmuje całą historię Huty Kryształu w Gusiu, od połowy XVIII wieku po czasy współczesne.

Panoramio, V ' Ayrup

Teatr we Włodzimierzu ma długą i barwną historię. Założony w 1848 roku, gościł jedne z największych gwiazd rosyjskiej sceny. Przez lata występowali tu tacy giganci teatru jak Lenski, Fiedotowa, Prawdin i inni słynni aktorzy sprzed rewolucji.

Dzięki żonie miejscowego marszałka szlachty Ogariowa miasto zyskało własny zespół złożony z absolwentów najlepszych szkół teatralnych w kraju. Wkrótce teatr włodzimierski zaczął wyjeżdżać na tournée po całej Rosji, także do stolicy.

W 1934 roku nadano mu imię Łunaczarskiego, a repertuar przesunął się od klasycznych inscenizacji Czechowa i Dostojewskiego w stronę sztuk rewolucyjnych o czerwonoarmistach i proletariuszach. W czasie II wojny światowej przedstawienia zawieszono, ponieważ większość aktorów wyjechała na front.

Powojenne odrodzenie Włodzimierskiego Teatru Dramatycznego dało Rosji wielkiego aktora Jewgienija Jewstigniejewa, który właśnie na tej scenie rozpoczął drogę do sławy.

Na początku lat 70. teatr przeniósł się do nowego budynku, którego architekci otrzymali za projekt Nagrodę Państwową. Nowatorska jak na swoje czasy konstrukcja ze szkła i betonu wygląda niemal przezroczyście i lekko, a fasadę na wysokości drugiego piętra zdobi sześć rzeźb błaznów i muzykantów.

fotki.yandex.ru, ninalpru

Ten katolicki kościół z czerwonej cegły, znany jako Kościół Świętego Różańca Najświętszej Maryi Panny, wyraźnie wyróżnia się w panoramie Włodzimierza swoimi gotyckimi formami. Smukła iglica i czyste linie jednoznacznie wskazują na styl pseudogotycki.

Ta piękna świątynia pojawiła się we Włodzimierzu w latach 90. XIX wieku, niedługo po utworzeniu niewielkiej miejscowej wspólnoty katolickiej. Architekci Afanasjew i Karabutow zdołali harmonijnie wpisać ten niezwykły budynek w panoramę miasta.

W czasach radzieckich kościół nie został zniszczony. Przez pewien czas uznawano go nawet za jeden z rewolucyjnych pomników miasta: w latach 1905-1907 żołnierze włodzimierskiego garnizonu spotykali się tu potajemnie pod pozorem udziału w nabożeństwach.

Od 1930 roku dzwonnicę wykorzystywano jako nadajnik radiowy. Później w kościele zamieszkali zwykli mieszkańcy, a w latach 70. urządzono tu sale wystawowe.

W latach 90. Kościół Świętego Różańca Najświętszej Maryi Panny zwrócono parafii rzymskokatolickiej, ponownie konsekrowano i odrestaurowano. Dziś codziennie odprawiane są tu nabożeństwa dla odrodzonej wspólnoty katolickiej.

watertowers.ru

Z daleka wieżę ciśnień we Włodzimierzu łatwo wziąć za wieżę obronną, a nawet z bliska trudno uznać ją za obiekt przemysłowy. Zbudowano ją w 1868 roku na Kozłowym Wale niedaleko Złotej Bramy, a obecną formę nadano jej podczas przebudowy w 1912 roku według projektu miejscowego architekta Żarowa.

Zgodnie z tradycją pseudogotycka wieża ma plan koła i zwieńczona jest namiotowym dachem. Czerwone ceglane ściany podkreślają dramatyczny sylwetkowy charakter trójkondygnacyjnej budowli, dzięki czemu wygląda ona bardziej jak dzieło sztuki niż czysto użytkowy obiekt.

W latach 50., po modernizacji systemu wodociągowego Włodzimierza, wieża utraciła swoją pierwotną funkcję i stała się zabytkiem architektury inżynieryjnej.

Dziś w budynku mieści się muzeum z ekspozycją „Stary Włodzimierz”. Na samej górze znajduje się taras widokowy z doskonałą panoramą dużej części miasta.

ejeweek.ru, Alexander Sulimov

Dzisiejsza Cerkiew Przemienienia Pańskiego przy ulicy Spasskiej we Włodzimierzu ma prawdopodobnie najdłuższą historię spośród wszystkich cerkwi w mieście. Wzniesiono ją pod koniec XVIII wieku na miejscu wcześniejszej świątyni, postawionej jeszcze w 1164 roku na dworze księcia Andrieja Bogolubskiego. Niektóre źródła datują pierwotną budowę nawet wcześniej, na 1116 rok. W każdym razie została ona zniszczona w wielkim pożarze miasta w 1778 roku.

Od razu postanowiono, że na miejscu utraconej świątyni stanie nowa cerkiew. Architekci dołożyli wszelkich starań, by odtworzyć wygląd pierwotnego budynku. Efekt jest dość niezwykły – styl staroruski z XII wieku z dodatkiem modnych wówczas elementów barokowych. Do nowej świątyni przeniesiono dwa ocalałe zabytki z poprzedniej cerkwi: srebrny kielich z 1638 roku i krzyż ołtarzowy z 1658 roku.

Po półwieczu bezczynności w okresie radzieckim świątynię ponownie otwarto dla wiernych dopiero w latach 90.

Dziś kamienna, biała Cerkiew Przemienienia Pańskiego ma wysoki dach namiotowy zwieńczony siedmiobocznym bębnem i cebulastą kopułą z krzyżem. Obok głównego budynku można dostrzec także nowszą kaplicę, otwartą 6 listopada 1998 roku – w Dniu Pamięci Prawosławnych Żołnierzy Poległych w Bitwie.

strana.ru, Pavel Pelevin

We Włodzimierzu nigdy nie było patriarchalnej rezydencji, a jednak już w XVI wieku założono tu Ogród Patriarszy jako ulubione miejsce wypoczynku wysokich duchownych ze stolicy.

Znajduje się on w samym centrum miasta, zaledwie kilka przecznic od Soboru Uspieńskiego, ale wielu turystów nawet nie zdaje sobie sprawy z jego istnienia, ponieważ ten piękny park ukryty jest w wąwozie schodzącym tarasami w stronę rzeki Klaźmy.

Zaraz po II wojnie światowej Ogród Patriarszy stał się główną stacją młodych przyrodników, którzy obsadzili praktycznie każdy metr użyteczną i ozdobną roślinnością. Rabaty kwiatowe mienią się tu żywymi kolorami i delikatnym zapachem, a między nimi rosną truskawki i porzeczki. Obok lip i brzóz stoją krzewy bzu oraz drzewa owocowe – jabłonie, wiśnie i śliwy. W ogrodzie znajduje się też wiele unikalnych, rzadkich i lokalnie egzotycznych roślin, a także zioła i okazy flory z sąsiednich krajów.

Malownicze zejście ku rzece ma formę długich, łagodnych schodów z zadbanymi tarasami, ławkami, altanami, wielostrumieniową fontanną i sztucznym stawem po drodze. Ze szczytu schodów rozciąga się wspaniała panorama rzeki i okolicy.

Flickr, Alexxx1979

Rozciągająca się od Złotej Bramy do Placu Soborowego ulica Bolszaja Moskowskaja jest jedną z najstarszych i najważniejszych ulic miasta. Wspominają o niej kroniki z początku XVII wieku, ale najpewniej istniała jeszcze wcześniej i może być niemal tak stara jak sam Włodzimierz.

Spacerując tędy, zobaczycie wiele budynków pochodzących głównie z XVIII i XIX wieku. Charakter ulicy Bolszaja Moskowskaja tworzą zachowane reprezentacyjne gmachy: Duma Miejska, Urzędy Gubernialne, Zgromadzenie Szlacheckie, seminarium duchowne, gimnazjum męskie i inne. Zgodnie z regularnym planem miasta z 1781 roku uznawano ją za główną ulicę Włodzimierza, co wyraźnie odbija się w jej architekturze.

Ściśle rzecz biorąc, do 1899 roku ulica nosiła po prostu nazwę Bolszaja. Dopiero później podzielono ją na dwie części: odcinek wschodni stał się Niżegorodską, a zachodni – Bolszają Moskowską. Oświetlenie elektryczne pojawiło się tu w 1909 roku, linia autobusowa ruszyła w 1935 roku, a trolejbusowa w 1952 roku.

poputi.su, Denis Konkov

Dawny budynek Dumy Miejskiej we Włodzimierzu bardziej przypomina baśniowy terem niż oficjalną instytucję. Architekt Jakow Rewiakin, który wzniósł go w 1907 roku, inspirował się gmachem Dumy Moskiewskiej. Użyto tu tej samej czerwonej cegły, a motywy są wyraźnie staroruskie – dachy namiotowe, dekoracyjne obramienia okien i łuki o kształcie kokoszników jednoznacznie odwołują się do tradycyjnej rosyjskiej architektury ludowej.

Przed rewolucją budynek służył Dumie Miejskiej, a mieścił także sąd i kilka wydziałów handlowych. Po dojściu Sowietów do władzy władze miejskie pozostały tu do 1948 roku, a później wprowadził się Pałac Pionierów i Uczniów. Zajęcia prowadzono w tym zabytku architektury aż do 1985 roku, po czym dzieci przeniesiono do nowszego i bardziej odpowiedniego budynku.

Po 20 latach nieużytkowania budynek Dumy Miejskiej popadł w zły stan. Restaurację rozpoczęto dopiero w latach 2000., a po udanym odnowieniu został ponownie otwarty w 2008 roku jako elegancki Dom Przyjaźni – miejsce uroczystych przyjęć, wręczania nagród i innych ważnych wydarzeń miejskich.

pmvd.info

Majestatyczne włodzimierskie sobory – Sobór św. Dymitra i Sobór Uspieński – nadały nazwę centralnemu placowi miasta. Plac Soborowy to obowiązkowy punkt każdej trasy zwiedzania: zarówno na samym placu, jak i wokół niego znajdziecie wiele zabytków, w tym takie pomniki architektury jak gimnazjum męskie, Urzędy Gubernialne, Zgromadzenie Szlacheckie i Duma Miejska.

Środek Placu Soborowego zajmuje duży pomnik wzniesiony w 1958 roku z okazji 850-lecia Włodzimierza. Składa się z trzech postaci – wojownika zwróconego ku Złotej Bramie, architekta spoglądającego w stronę Soboru Uspieńskiego oraz współczesnego proletariusza, który zdaje się najbardziej interesować strefą przemysłową i jej fabrykami.

Można tu również zobaczyć pomnik Lenina ustawiony na cokole, na którym kiedyś stał posąg cesarza Aleksandra II. W pobliżu stoi pomnik Andrieja Rublowa, który od 1995 roku wyznacza wejście do sąsiedniego Parku Puszkina.

Ze względu na duże rozmiary – około jednego hektara – Plac Soborowy był kiedyś wykorzystywany jako plac defilad wojskowych, a także dziś regularnie odbywają się tu różne wydarzenia – od parad po koncerty i festiwale.

Panoramio, Yuriy Rudyy

Okazały pomnik 850-lecia Włodzimierza zdobi Plac Soborowy od 1958 roku.

W samym świętowaniu rocznicy krył się zresztą historyczny paradoks, ponieważ wiek miasta liczono wtedy od 1108 roku – daty wskazywanej w kronikach jako założenie Włodzimierza przez księcia Włodzimierza Monomacha. Jednak pod koniec lat 90. grupa badaczy przedstawiła dowody, że osada istniała tu już w 990 roku, założona przez księcia Włodzimierza Wielkiego. Oznacza to, że w 1958 roku miasto świętowało nie 850-lecie, lecz 968-lecie. Mimo to jego sędziwy wiek i osiągnięcia z pewnością zasługiwały na upamiętnienie w formie efektownego, 20-metrowego monumentu.

Sam pomnik to biała kamienna stela w kształcie ściętej, piramidalnej kolumny. U jej podstawy siedzą trzy trzymetrowe postacie. Figura dawnego architekta, trzymającego rzeźbiony kapitel kolumny, symbolizuje historyczne budowle zachowane we Włodzimierzu jako zabytki architektury. Surowy wojownik w średniowiecznej zbroi opiera się na potężnym mieczu, obok nogi ma tarczę, i uosabia militarną chwałę wszystkich synów miasta, którzy kiedykolwiek szli na wojnę. Po trzeciej stronie stoi radziecki robotnik, nawiązujący do przekazania w 1957 roku 150-tysięcznego traktora kołchoźnikom i ucieleśniający ducha epoki komunistycznej, kiedy pracę postrzegano jednocześnie jako środek i sens życia.

Panoramio, Yuriy Rudyy

Ustawiona na cokole z białego kamienia brązowa postać Andrieja Rublowa wygląda bardzo efektownie i wyraziście. Wielki ikonopis ukazany został przy pracy: w jednej ręce trzyma przygotowaną deskę pod ikonę, a w drugiej pędzel, jakby zatrzymał się tylko na moment i zaraz miał wrócić do malowania.

Pomnik odsłonięto w 1995 roku z okazji 1000-lecia Włodzimierza. To ostatnie dzieło życia słynnego rosyjskiego rzeźbiarza O. K. Komowa, który dopracowywał ogólną koncepcję przez niemal 20 lat.

Pomnik stoi na Placu Soborowym, niedaleko Soboru Uspieńskiego, gdzie do dziś zachowało się wiele fresków Rublowa. Jego wpływ na rozwój rosyjskiego ikonopisarstwa trudno przecenić: wyróżniał się wśród współczesnych sobie artystów oryginalnością środków wyrazu, wyjątkowym użyciem koloru oraz klarownością i czystością kompozycji.

Flickr, Alexxx1979

Pomnik dwóch chrzcicieli ziemi włodzimierskiej – założyciela miasta księcia Włodzimierza Wielkiego i świętego Fiodora – spogląda na rzekę Klaźmę z punktu widokowego w Parku Puszkina. Ogród przy Soborze Uspieńskim stanowi godną oprawę dla tego imponującego monumentu, a platforma widokowa u jego podstawy oferuje znakomitą panoramę rzeki i centralnych dzielnic miasta.

Pomnik księcia Włodzimierza i świętego Fiodora powstał stosunkowo niedawno, bo w 2007 roku, z okazji 850-lecia powstania Rusi Włodzimierskiej. Na wysokim cokole z kolumnami książę Włodzimierz siedzi na koniu, niosąc chorągiew z wizerunkiem Jezusa Chrystusa. Obok stoi święty Fiodor w dawnych szatach duchownych, jedną ręką błogosławiąc lud, a w drugiej trzymając Biblię.

Między kolumnami cokołu znajdują się postacie świętych i bohaterów: Ilja Muromiec, książę Wsiewołod Wielkie Gniazdo, Maria z Włodzimierza, ich syn Gieorgij, wielka księżna Olga Kijowska oraz książęta Aleksander Newski i Andriej Bogolubski. Przedstawiono tu również Zofię Suzdalską – została zmuszona przez męża, cara Wasyla III, do wstąpienia do monasteru, ponieważ nie mogła urodzić dzieci, a później została kanonizowana.

ejeweek.ru, Alexander Sulimov

Od ponad ośmiu stuleci słynny Sobór Uspieński zdobi panoramę Włodzimierza. Ta majestatyczna świątynia, ufundowana w 1158 roku przez księcia Andrieja Bogolubskiego, została pomyślana jako główny sobór Rusi włodzimiersko-suzdalskiej.

Budynek wykonano z wapienia i ozdobiono kamienną rzeźbą. Do jego budowy zaproszono rzemieślników z wielu krajów i regionów, w tym mistrzów z Rusi Kijowskiej, Grecji i Niemiec. Splendor świątyni podkreślała złocona kopuła wznosząca się 33 metry nad ziemią. Posadzki pokrywały mozaiki, a ściany i sklepienia wypełniały barwne freski.

Pod koniec XII wieku Sobór Uspieński został poważnie uszkodzony przez pożar. Odbudowano go, choć jego wygląd nieco się zmienił. Pół wieku później do Włodzimierza wkroczyły wojska Batu-chana, splądrowały sobór, a następnie go spaliły.

Po zwycięstwie nad jarzmem mongolsko-tatarskim pod koniec XIV i na początku XV wieku nadszedł czas odbudowy rosyjskich miast i ich cerkwi prawosławnych. Do odnowienia Soboru Uspieńskiego książę Wasyl I Dmitrijewicz zaprosił z Moskwy legendarnych ikonopisarzy Andrieja Rublowa i Daniła Czarnego, którzy pokryli ściany unikatowymi freskami.

Dziś biały sobór został w pełni odrestaurowany. Odprawiane są tu nabożeństwa, a jednocześnie pełni on funkcję muzeum.

Flickr, EgorSP

Pałaty to kompleks kulturalno-edukacyjny łączący galerię sztuki, dziecięce centrum muzealne oraz wystawę poświęconą szlacheckim i ziemiańskim dworom regionu włodzimierskiego. Ten okazały gmach, w którym dziś mieszczą się trzy muzea i kilka sal wystaw czasowych, był kiedyś siedzibą Urzędów Gubernialnych. Trzypiętrowy klasycystyczny budynek powstał w 1785 roku według projektu architekta Blanka.

Na pierwszym piętrze kompleksu muzealnego Pałaty znajduje się Dziecięce Centrum Muzealne, otwarte w 1993 roku. Uczniowie mogą tu dowiedzieć się, jak wyglądał Włodzimierz 200-300 lat temu, jak żyli chłopi, jak wyglądała codzienność dzieci w XIX wieku, a nawet jak ludzie przetrwali w epoce kamienia. Jedna z sal pokazuje, jak uczyli się uczniowie przed czasami Piotra Wielkiego, a inna opowiada historię powstawania książek. Ekspozycje takie jak „Świat bylin”, „Wesoły jarmark” i „Zabawki przyjaciół” cieszą się wśród dzieci szczególną popularnością i inspirują do pomysłowej zabawy.

Galeria sztuki na drugim piętrze prezentuje arcydzieła sztuki rosyjskiej – od ikonopisarstwa XIII wieku po twórczość artystów radzieckich. W kolekcji dzieł z XVIII-XX wieku znajdują się piękne portrety Lewickiego, pejzaże morskie Ajwazowskiego oraz obrazy Szyszkina i Wasniecowa.

Inna duża ekspozycja poświęcona jest dworom szlacheckim regionu włodzimierskiego. Znajdziecie tu dzieła sztuki, luksusowe stroje, meble barokowe, wyrafinowaną zastawę stołową i domowe dekoracje z arystokratycznych rezydencji. Zrekonstruowane wnętrza pokazują, jak żyła rosyjska szlachta w XVIII i XIX wieku.

Flickr, Alexxx1979

Zbudowany w latach 90. XII wieku za panowania księcia Wsiewołoda Jurjewicza Sobór św. Dymitra wyróżnia się okazałymi, masywnymi proporcjami, które miały symbolizować potęgę książęcej władzy. Wielokrotnie cierpiał z powodu pożarów, wojen i innych katastrof, lecz za każdym razem był starannie odnawiany.

Ściany soboru bogato zdobi kamienna rzeźba. Łącznie znajduje się tu około sześciuset rzeźbionych fragmentów, przedstawiających tajemnicze sceny – ptaki, rośliny, zwierzęta, stworzenia mitologiczne, świętych, jeźdźców i inne motywy, których znaczenie nie zawsze jest dziś w pełni zrozumiałe.

Wewnątrz soboru zachowały się dawne freski, w tym XII-wieczny Sąd Ostateczny, który bywa mylony z dziełem o tym samym tytule autorstwa Andrieja Rublowa w sąsiednim Soborze Uspieńskim.

Dzięki pracom restauratorskim, których ostatni etap zakończono dopiero w 2004 roku, można dziś podziwiać ten wspaniały zabytek architektury staroruskiej w całym jego pięknie. Wewnątrz stworzono specjalny mikroklimat zapobiegający niszczeniu, a białe kamienne ściany pokryto warstwą ochronną.

poputi.su, Denis Konkov

Włodzimierskie Muzeum Historyczne słynie zarówno z liczby, jak i jakości eksponatów. Przechowuje ogromne zbiory autentycznych antyków i artefaktów, z których większość zachowała się w znakomitym stanie.

Wasza podróż w przeszłość zaczyna się w sali poświęconej stanowisku Cro-Magnon w Sungirze. Podczas budowy miejskiej fabryki w 1955 roku robotnicy odkryli pochówki, które naukowcy później datowali na 25 000 lat. Prezentowane są tu najlepsze spośród 70 000 znalezisk archeologicznych, w tym ozdoby, narzędzia i dziecięce zabawki wykonane z kości mamuta.

Kolejne sale zawierają pamiątki z okresu chrztu Rusi oraz artefakty z czasów, gdy Włodzimierz był stolicą. Ekspozycje na drugim piętrze obejmują późniejszą historię – od XVII wieku do połowy XX wieku.

Prawosławie jest nierozerwalnie związane z historią Włodzimierza. Nie tylko mieszkali tu wielcy chrzciciele Rusi, ale także pracował tu słynny ikonopis Andriej Rublow. Osobne ekspozycje muzealne poświęcono właśnie jego sztuce.

Wiele uwagi poświęcono również historii wielkich rosyjskich dynastii, zwłaszcza rodzinie Romanowów i tragedii roku 1917.

Serdecznie polecamy odwiedzenie tego muzeum. Według wielu zwiedzających to jedno z najlepszych i najciekawszych muzeów historii regionalnej w kraju.

livejournal.com, tatiana-gayduk

Ta świątynia poświęcona św. Mikołajowi Cudotwórcy pojawiła się we Włodzimierzu w drugiej połowie XVIII wieku. Wcześniej stała tu drewniana cerkiew, ale spłonęła w pożarze. Budowa nowej świątyni trwała osiem lat, od 1761 do 1769 roku.

Przez stulecia konstrukcja cerkwi zmieniła się bardzo nieznacznie – dodano jedynie jedną boczną kaplicę. Piękno i wyjątkowość jej barokowej architektury pomogły jej przetrwać epokę radziecką, kiedy wiele innych przydrożnych cerkwi zostało zniszczonych.

Cerkiew Nikolo-Kremlowska to klasyczny przykład świątyni bezfilarowej. Ma przestronne wnętrze główne, dwie kaplice boczne i czterokondygnacyjną dzwonnicę.

W 1962 roku we wnętrzu cerkwi, zamkniętej od 1934 roku, otwarto planetarium. Stało się to na cześć lotu Jurija Gagarina w kosmos w poprzednim roku. Kopuła świątyni okazała się idealna do wyświetlania nocnego nieba.

Budynek do dziś działa jako miejskie planetarium, mimo trwających dyskusji o przywróceniu cerkwi wyłącznie funkcji religijnej. Na razie jednak wizyta w Cerkwi Nikolo-Kremlowskiej pozwala jednocześnie podziwiać jej elegancką architekturę i sporo dowiedzieć się o kosmosie.

Flickr, Alexxx1979

Położony na wzgórzu niemal w centrum Włodzimierza Monaster Narodzenia Bogurodzicy został założony w 1175 roku przez księcia Andrieja Bogolubskiego.

Jego młodszy brat, Wsiewołod Jurjewicz, rozwijał klasztor, budując cele dla mnichów oraz jedną cerkiew z pojedynczą kopułą, która nie zachowała się do naszych czasów. W 1263 roku pochowano tu Aleksandra Newskiego, ale kilka stuleci później, w 1724 roku, jego relikwie przeniesiono do Petersburga na polecenie Piotra Wielkiego.

Przez długą historię monaster wielokrotnie rozbudowywano i przebudowywano. W XVII wieku pojawiły się tu kamienne cele skarbowe, dzwonnica, nadbramna Cerkiew Narodzenia Chrystusa oraz inne budynki.

Ponieważ znajdowała się tu również rezydencja biskupia diecezji włodzimierskiej, dobudowano także Pałac Biskupi. Później, za panowania Aleksandra II, monaster i jego sobór przeszły gruntowną przebudowę. W 1930 roku sobór i dzwonnica zostały zniszczone.

Dziś kompleks monasterski jest pięknym zabytkiem architektury, w którym spotyka się wiele stylów i epok budowlanych. Na szczególną uwagę zasługują mury i wieże, cele skarbowe, cele mnichów oraz Pałac Biskupi.

Monaster odgrywa ważną rolę w rozpoznawalnej panoramie Włodzimierza, zwłaszcza oglądanej z doliny rzeki Klaźmy.

Yandex.Photos, AMF - dos

Wizyta w Domu-Muzeum Braci Stoletowów przenosi w atmosferę drugiej połowy XIX wieku – a dokładniej w codzienność mieszczańskiej rodzinnej rezydencji. Trudno znaleźć bardziej przekonującą ekspozycję życia codziennego z tamtej epoki.

Muzeum otwarto w 1976 roku w XIX-wiecznej drewnianej oficynie przylegającej do dwupiętrowej posiadłości rodziny Stoletowów. Odtworzono tu wnętrza pokoi mieszkalnych i roboczych, a także zgromadzono antyczne meble, naczynia i obrazy dzięki długiej i starannej pracy.

Jednak muzeum poświęcone jest nie tylko wnętrzom, lecz przede wszystkim samym braciom Stoletowom – wybitnym postaciom znanym nie tylko w Rosji, ale i za granicą.

Starszy brat, Nikołaj Grigorjewicz, generał piechoty, zasłynął jako wybitny dowódca wojskowy i działacz społeczny. Założył miasto Krasnowodsk nad Morzem Kaspijskim, dowodził bułgarskim pospolitym ruszeniem podczas wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1877-1878 i stał się narodowym bohaterem Bułgarii. Nikołaj Stoletow brał także aktywny udział w geograficznym badaniu ziem nad Amu-darią.

Młodszy brat, Aleksander Grigorjewicz, zasłynął w rozwijającej się nauce fizyki. Jednym z jego osiągnięć było odkrycie pierwszego prawa efektu fotoelektrycznego. Przeprowadził ogromną liczbę ważnych badań z zakresu optyki i elektromagnetyzmu. Laboratorium fizyczne Uniwersytetu Moskiewskiego powstało w dużej mierze dzięki jego staraniom.

Dom-Muzeum Stoletowów przechowuje wiele autentycznych listów, książek, rękopisów, dokumentów i rzeczy osobistych należących kiedyś do tych wybitnych braci.

Na tym kończy się nasza trasa „Co zobaczyć we Włodzimierzu w 1 dzień”. Staraliśmy się pokazać wam najważniejsze zabytki miasta, choć ciekawych miejsc jest tu znacznie więcej. Wszystkie znajdziecie na interaktywnej mapie Włodzimierza. Utworzony tam przewodnik synchronizuje się z bezpłatną mobilną aplikacją Ever.Travel na iPhone i Android. Jak to działa? Bardzo prosto – zobaczcie nasze omówienie!